Californië: Gouverneurs en filmsterren

Californië heeft nooit gehouden van doodgewone politici. In de staat van filmsterren, Hollywood, glamour en geld werd meerdere malen een gouverneur gekozen die zich prima staande wist te houden in de spotlights van de vermaakindustrie, of wist op te vallen door een opvallende levensstijl en een ongewone kijk op de politiek. Een chronologisch (en onvolledig) overzicht van de Californische “staatshoofden”

Edmund G. “Pat” Brown 1959-1966 (Democraat)

Brown (1905) was gouverneur in een roerige periode in de Amerikaanse geschiedenis. Studentenprotesten op de universiteit van Berkeley bij San Francisco, een opkomende beatnik- en hippie beweging, en de opstand van zwarten in de wijk Watts in Los Angeles. Hij trad hard op: de studentenopstanden op Berkeley werden door de politie neergeslagen, en Brown’s Lieutenant Governor (vice-gouverneur) Glen Anderson stuurde de National Guard Watts in.

Brown deed mee aan de democratische presidentsnominatie in 1959, maar moest het afleggen tegen John F. Kennedy. In 1962 werd hij herkozen als gouverneur, ten koste van Richard M. Nixon. In een rede sprak de laatste de historische woorden: “You won't have Nixon to kick around anymore”. Brown overleed in 1996.

Ronald W. Reagan 1967-1974 (Republikein)

B-acteur Ronald Reagan (1911-2004) doet in 1966 een gooi naar het gouverneurschap en verslaat Brown met een overmacht aan stemmen. Reagan is het antwoord van het Californische conservatieve achterland op de progressieve stromingen in San Francisco. Reagan begint voortvarend met het afbouwen van sociale voorzieningen, merendeels opgebouwd onder Brown, tot groot ongenoegen van progressieve volksdeel van de staat.

Door zijn ontegenzeggelijke charme weet Reagan toch het meerendeel van de Californiërs achter zich te krijgen. Hij wordt in 1970 herkozen. In 1980 schopt Reagan het tot president van de Verenigde Staten.

Edmund G. “Jerry” Brown Jr. 1975-1982 (Democraat)

Pat Brown’s zoon Jerry (1938) schopt het acht jaar na zijn vader zelf tot gouverneur. Jerry Brown wordt door zijn tegenstanders smalend “Governor Moonbeam” genoemd, naar zijn New Age-achtige religieuze opvattingen. Brown lijkt het spiegelbeeld van Reagan. Hij is jong, kan zich goed vinden in de heersende culturele elite, en is progressief. Tijdens zijn achtjarig gouverneurschap probeert hij de nadruk te leggen op gelijkheid, natuurbescherming en openheid van bestuur. In de roerige jaren ’70 wordt hij echter geconfronteerd met de brute moord op de linkse burgemeester van San Francisco, George Moscone door een gefrustreerde ex-politieman.

Bovendien wordt “proposition 13” aangenomen, een wet die het heffen van onroerend goed-belasting door de staat verbied. Een maatregel die de budgetten van de staat behoorlijk verminderd.
In 1983 wordt Brown opgevolgd door republikein Pete Wilson. Tussen 1982 en 1989 maakt hij reizen naar India en Japan om zijn spirituele kant te ontdekken. In 1992 doet hij een gooi naar de democratische presidentsnominatie, maar wordt buiten Californië veel te progressief gevonden. Brown is sinds 1998 burgemeester van Oakland, en maakte onlangs bekend mee te willen dingen naar het ambt van openbaar aanklager van de staat Californië.

Auteur: Michiel Maas op 18 augustus 2003 | Print | Verstuur dit artikel